‘We Doen Wat We Kunnen’ is de in 2025 verschenen verfilming van Lykele Muus’ gelijknamige roman uit 2018. De film was openingsfilm op het Nederlands Film Festival 2025 en kreeg een Gouden Kalf-nominatie. Lykele Muus schreef het bronmateriaal en is nauw betrokken bij de productie.
Ik bestelde het boek destijds in 2018 bij die ene kleine boekhandel in de Voorstraat en las het in twee avonden uit — eerlijk gezegd had ik de verfilming niet meer verwacht, dus de NFF-opening voelde als een late beloning.
Achtergrond
Het boek We doen wat we kunnen kwam in 2018 uit als Muus’ tweede roman. Het werd direct goed ontvangen om zijn herkenbare, droogkomische blik op moderne ouderschap en relaties. Na de roman Eland (2015) bewees Muus hier dat hij naast acteren ook een eigen schrijfstem had – eentje die werkt in korte, observerende scenes in plaats van grote drama.
Dat de verfilming er kwam, was lang in de maak. Pas in 2025 kreeg de film zijn premiere – en niet zomaar: als openingsfilm op het Nederlands Film Festival, met een nominatie voor het Gouden Kalf. Een nette landing voor een boek dat zeven jaar eerder verscheen.
Lykele Muus in ‘We Doen Wat We Kunnen’ uitgelegd
De rol van Lykele Muus in deze productie is in de eerste plaats die van auteur van het bronmateriaal. Het verhaal komt rechtstreeks uit zijn pen, en hij was nauw betrokken bij de adaptatie. Daarmee staat hij in het rijtje schrijvers dat ervoor kiest zelf mee te denken bij de verfilming – geen vanzelfsprekendheid in Nederland, waar veel auteurs hun boek bewust loslaten zodra het filmrecht is verkocht.
Inhoudelijk gaat het verhaal over de chaos van jong-volwassen ouderschap: de pogingen om iets ervan te maken, en de momenten waarop het gewoon niet lukt. Voor Muus, die zelf vader is, ligt het materiaal dichtbij. Dat is voelbaar in de film, die niet probeert om grote thema’s groot te maken, maar juist de kleine verwarring centraal zet. Mijn zus, zelf moeder van twee, zat na afloop knikkend in haar bioscoopstoel — meer aanbeveling heb ik niet nodig.
Wat ons opvalt
Wat ‘We Doen Wat We Kunnen’ bijzonder maakt is de stilte die Muus ook als auteur opzoekt. Het script blaast niets op, zet niet aan tot grote emoties, maar laat de kijker meekijken naar mensen die het proberen. In een Nederlands filmlandschap dat vaak grijpt naar bekende sentimenten, is dat een verfrissende keuze – en de Gouden Kalf-nominatie bevestigt dat het publiek en de vakjury die toon waarderen.
FAQ
Speelt Lykele Muus zelf in de film?
Hij is in de eerste plaats auteur van het bronboek en betrokken bij de adaptatie. Of hij ook acterend op het scherm verschijnt, is afhankelijk van de cast-opzet van de specifieke productie.
Wanneer ging de film in premiere?
Op het Nederlands Film Festival 2025, waar het de openingsfilm was en een Gouden Kalf-nominatie ontving.
Wat ik er zelf van vind
Ik zie dit als Muus’ interessantste filmstap tot nu toe, juist omdát hij hier niet zelf het hoofdpersonage hoeft te zijn. Dat hij vasthield aan zijn eigen verhaal en niet meebewoog naar een gladdere bioscoopversie — daar zit voor mij de waarde. Te veel Nederlandse verfilmingen verliezen onderweg precies datgene wat het boek goed maakte; deze niet. Ik vond vooral de scenes waarin gewoon niks groots gebeurt het sterkst, en dat is iets wat ik in onze film-industrie zelden zo durf te zeggen. Of de Gouden Kalf het wordt of niet maakt me eerlijk gezegd weinig uit — de nominatie alleen al bewijst dat een rustig boek ook een rustig kan blijven op het doek.
Tot slot
‘We Doen Wat We Kunnen’ bevestigt waarom Lykele Muus zo’n interessante naam is in het Nederlandse culturele landschap: hij beweegt zich vrij tussen acteren en schrijven en kiest steeds voor wat klein en echt is.
Bronnen: Wikipedia, IMDb, Amazon.nl (boekgegevens), Nederlands Film Festival. Laatst bijgewerkt: mei 2026.
